Tren Yolculugu
Trenin Ruhu Saat 19.00. Konya Tren Garı’ndan 3 numaralı hattan kalkan İzmir trenindeyim. 2. vagon, 48 numaralı tekli koltuk. Ankara–Konya hızlı treni kadar olmasa da tren hatırı sayılır ölçüde dolu. Yine de dikkatimi çeken şey, yolcuların çoğunun yaşlı olması. İndirimli olduğu için mi, yoksa eski alışkanlıkların son demleri mi bilmiyorum ama sanki uzun tren yolculuklarının son temsilcileri onlar. Artık kondüktörler kağıt biletlere bakıp delgeçle bilet delmiyor. Ellerindeki POS makinesini andıran cihazla nüfus cüzdanındaki çipi okutuyorlar. Demiryolları görevlilerinin kırmızı şapkaları yok, düdük sesleri de… Bir şeyler eksilmiş ama tam olarak ne olduğunu hemen fark edemiyorsun. Kitap okuduktan sonra 5. vagondaki tren restoranına geçiyorum. Vagonların içinden yürüyerek… Beklediğimden kalabalık. Çorba içen, benim vagonda gördüğüm gözlüklü adam… Yaşlı bir karı koca… Ders çalışan genç bir erkek… Şişman, gözlüklü bir kız… Muhabbet eden iki orta yaş üstü adam… Top sakallı, çay içen bir başkas...