Tren Yolculugu

Trenin Ruhu
Saat 19.00. Konya Tren Garı’ndan 3 numaralı hattan kalkan İzmir trenindeyim.
2. vagon, 48 numaralı tekli koltuk.
Ankara–Konya hızlı treni kadar olmasa da tren hatırı sayılır ölçüde dolu. Yine de dikkatimi çeken şey, yolcuların çoğunun yaşlı olması. İndirimli olduğu için mi, yoksa eski alışkanlıkların son demleri mi bilmiyorum ama sanki uzun tren yolculuklarının son temsilcileri onlar.
Artık kondüktörler kağıt biletlere bakıp delgeçle bilet delmiyor. Ellerindeki POS makinesini andıran cihazla nüfus cüzdanındaki çipi okutuyorlar. Demiryolları görevlilerinin kırmızı şapkaları yok, düdük sesleri de… Bir şeyler eksilmiş ama tam olarak ne olduğunu hemen fark edemiyorsun.
Kitap okuduktan sonra 5. vagondaki tren restoranına geçiyorum. Vagonların içinden yürüyerek… Beklediğimden kalabalık.
Çorba içen, benim vagonda gördüğüm gözlüklü adam…
Yaşlı bir karı koca…
Ders çalışan genç bir erkek…
Şişman, gözlüklü bir kız…
Muhabbet eden iki orta yaş üstü adam…
Top sakallı, çay içen bir başkası…
180 TL’ye gayet doyurucu bir tavuk döner ve ayran alıyorum. Self servis. Masaların inip kalkan sandalyeleri çok dar; girip çıkarken zorlanıyorum.
Üniversite yıllarımda, bana pahalı geldiği için pek uğramadığım; içki menüsü olan, soğuk mezeler sunan, beyaz DDY armalı örtüleriyle yarı resmî bir atmosfere sahip tren restoranı… Şimdi bir üniversite kafesine dönüşmüş. O ayrıcalıklı havasını kaybetmiş olsa da, yine de burada vakit geçirmek hoşuma gidiyor.
Hiç unutmam: Gerçekten param yoktu mu, yoksa gözümde mi büyütmüştüm bilmiyorum… Ankara–İzmir treninde bir duble rakıyı, “param yetmez, masraf çıkarmayayım” diye mezesiz, sek içmiştim.
Oysa yemekli vagon, lüks restoranlarda bile zor bulunan hizmet ve kaliteyi tek bir vagona sığdırmanın cevabıydı.
Her mevsim başka güzellikte tren manzaraları…
Ray sesleri…
Bir 70’lik Yakut şarabı…
Tuzlu fıstık…
Yeni tanışılan insanlar…
Kahkahalar…
İnsanı tren yolculuğuna âşık eden o muntazam hizmet…
Önce özelleşti, sonra hizmet kalitesi yavaş yavaş yok oldu. Ardından alkol yasağı geldi. Türkiye’deki birçok güzel şey gibi, sessizce kaybolup gitti. Ne acı…
Şimdi burayı dolduracak yolcu da kalmadı. İstersen getir, 70’lerin düzenini birebir kur; artık karşılığı yok.
Üniversite kafesiyle yetineceksiniz. Yapacak bir şey yok. Bu devir böyle yaşanacak.
Teknoloji gelişiyor ama ruh yok oluyor.
Masa örtüsü ve cam bardakla çay içilen yemekli vagon, meğer trenin ruhuymuş.
Romantizm ve nostalji olmayınca, trende şiir yazanlar da kalmamıştır artık. Buna eminim.

Yorumlar

Yorum Gönder

Bu blogdaki popüler yayınlar

GEÇMİŞTEN GÜNÜMÜZE BORNOVA’DAKİ CAMİİ, KİLİSE, HAVRA VE MEZARLIKLAR

Resim
Mary.Magdalena Protestan Kilisesi Bornova Ermeni Kilisesi Müslüman Mezarlığı Aslında konuya Bornova yaşamış inanç grupları olarak başlamak istemiştim ama bu çalışma daha kapsamlı ve ayrıntılı bir bir çalışma gerektirdiğinden dolayı bu konuyu daha sonraki bir zamana bırakmayı tercih ettim. Bornova’nın bu günkü merkezinin kuruluş tarihi çok derinlere gitmemekle birlikte (çevresinde son yapılan kazılarla 8.000 yıl öncesine giden izler bulunmuştur) en azından Bizans döneminde küçük bir yerleşme olduğu sanılmaktadır. Bunun sebebi ise Bornova merkez de antik kalıntı vs. bulunmamış olmasındandır. Bizans Döneminde Prino Barys olarak isimlendirilen Bornova’da o döneme ait bir yerleşim izi merkezde şimdiye kadar bulunmuş olmamakla birlikte (Söz konusu bugünkü Bornova merkezden bahsediyorum, çünkü yakın çevrede Roma ve Bizans dönemine ait çok sayıda kalıntı vs. vardır) eski seyyahların iddialarına göre Bornova Hüseyin İsa Bey Camii yerinde bir Bizans Kilisesi ve bugün ki Ege Üniv...
Devamı

YUNUSZADE AHMET VEHBİ (ÜNLÜ) MÜDERRİS/VAİZ/ŞAİR

Resim
Kendi el yazısı ile kaleme aldığı “Tercüme-i Hâl” adlı eserinden anlaşıldığına göre Yunuszade Ahmet Vehbi, 1 Temmuz 1871 tarihinde Bolvadin’de doğmuştur. Bolvadin’in önde gelen eşrafından Yunuszade oğlu Abdülkadir Efendi’nin oğludur. Annesi Emine Hanımdır. Yunuszade ailesi, 18. yüzyıla kadar bugünkü Hamidiye Köyü yakınlarında bulunan Kureyş Köyünde ikamet etmekteydi. Celalî saldırıları sonucunda köyün dağıldığı, halkının bir kısmının Afyon’a, bir kısmının ise Bolvadin’e yerleştiği bilinmektedir. Soy, Türkmen Kureyş aşiretine bağlıdır. (Kureyşan adı, Horasan’dan Anadolu’ya gelen “Kureyş” adlı pirden gelir.) Hafız ve orta hâlli bir ailenin çocuğu olan Yunuszade, iyi bir aile terbiyesi almış; mahalle mektebinden sonra Mekteb-i İbtidaî ve Rüşdiyeye devam ederek mezun olmuştur. Küçük yaşlardan itibaren ilmî bir olgunluk gösteren Yunuszade, bulunduğu çevrenin imkânlarıyla yetinmeyerek ilim tahsili için çeşitli il ve ilçelere gitmiştir. Önce Aziziye (Emirda...
Devamı

PATERSON KÖŞKÜNÜN HÜZÜNLÜ HİKAYESİ

Resim
Stanley Paterson Preziosa Henrietta Paterson, nee Routh (1835-93), wife of J.B.P. John Borthwick Paterson (d. 1889) Stanley Paterson Bilardo Salonu Bilardo Salonu şu anki hali Paterson Ailesi ‘Tish’ (Mabel Maud nee Paterson) with son, Mark, taken mid 1950s, possibly at Lice [Ilica] beach. Photos provided by Mabel Maud’s surviving husband, Edward de Jongh. Paterson Ailesine Ait Mezarlar Paterson Ailesine Ait Mezarlar Paterson Ailesine Ait Mezarlar Paterson Ailesine Ait Mezarlar Paterson Ailesine Ait Mezarlar Paterson Ailesine Ait Mezarlar Bornova Mustafa Kemal Caddesi boyunca uzanan apartmanlar serisinden sonra bir anda yeşil bahçeli bir köşk yıkıntısı karşılar sizi yolun solunda. Bornova da adını bilmeyen yok gibidir fakat ya hikayesini? Muhteşem köşkün tarihini bilmeyenler bile şu anda gördükleri harabeye bile güzel köşkmüş yazık yıllardır böyle bakımsız duruyor diye iç geçirmektedir. Aslında burada anlatacaklarımız diğer Bornova Köşkleri gibi bir bina tari...
Devamı